Marianne koos aanvankelijk voor een carrière in het uitzendwezen. Ze begon als intercedent en kreeg vrij snel de leiding over een uitzendbureau. Na een paar jaar gingen de werkdruk en vooral de zakelijke instelling die haar werk met zich meebracht, haar tegenstaan. Daar kwam bij dat het nauwelijks mogelijk was om tegelijk met Theo, die op een middelbare school werkte, vakantie te nemen. Heel frustrerend als je van reizen houdt! Ze besloot daarom een baan in het onderwijs te zoeken en werd directiesecretaresse op een scholengemeenschap. Toen Theo door een uitgever werd benaderd om een geschiedenismethode te gaan schrijven, reageerde zij net zo enthousiast als hij. Zij kon het praktische, redactionele deel voor haar rekening nemen, hij het inhoudelijke. Haar inbreng groeide toen Theo de eerste jeugdromans publiceerde. Ze verwerkte onder andere de op- en aanmerkingen van de uitgever en herschreef minder sterke beschrijvingen en dialogen. Toch wilde ze niet als medeauteur genoemd worden omdat de plot niet van haar was, vond ze. De laatste jaren nam haar aandeel in het schrijven van jeugdboeken verder toe. Regelmatig bespraken zij en Theo verhaallijnen en karakters en ging zij zich ook met de invulling daarvan bezighouden. Tijdens het schrijven van Een middag aan zee, hun eerste literaire thriller voor volwassenen, hebben zij dezelfde werkwijze gevolgd. Na twintig jeugdboeken was dit het moment om samen met Theo als schrijversduo naar buiten te treden.

Theo (9-7-1948) was tot voor kort decaan op een middelbare school. Daarvoor doceerde hij Nederlandse taal en letteren en geschiedenis. Hij startte zijn schrijverscarrière met methodes geschiedenis en staatsinrichting voor de bovenbouw. Verhalen vertellen voor een aandachtig publiek vond hij een van de leuke kanten van het leraarschap. De stap naar het schrijven van verhalen voor jongeren was dan ook snel gezet toen de methodes klaar waren. Vanaf 1984 verscheen ieder jaar een jeugdroman. Zonder het aandeel van zijn vrouw Marianne was dit voor hem naast zijn onderwijsbaan onmogelijk geweest. Toch trad alleen hij als schrijver naar buiten. De laatste jaren was dat niet bevredigend meer. In interviews en tijdens lezingen, waarbij Marianne vaak aanwezig was en vragen beantwoordde, gaf hij al aan dat achter de naam Theo Hoogstraaten in feite twee auteurs schuil gingen. Omdat die naam in ‘jeugdboekenland’ veel bekendheid geniet, hebben de auteurs besloten hun jeugdromans (in ieder geval voorlopig) daaronder te blijven uitbrengen. Hun romans voor volwassenen worden onder beider naam gepubliceerd.

In hun lezingen zal het schrijversduo ingaan op het ontstaan van hun verhalen, hun uitgangspunten, hun werkwijze en de vraag hoe het mogelijk is om als duo een boek te schrijven. Tevens komen de verschillen tussen het schrijven van een jeugdroman en een literaire thriller voor volwassenen aan de orde.

Bron: www.theohoogstraaten.nl

Van deze auteurs heb ik gelezen:

Marianne en Theo Hoogstraaten schreven ook:  

bijgewerkt : 06-05-2010